ناشنوایان

انگار در قفس بودم

جنگ برای ناشنوایان، با لرزش ناگهانی دیوارها و پنجره‌ها معنا پیدا کرد، بی‌آنکه بدانند چه اتفاقی افتاده. حبیب مهدوی، مهندس طراحی صنعتی و فعال حوزه ناشنوایان، یکی از آن‌هایی است که از روزهای جنگ می‌گوید: «وقتی اینترنت قطع شد حسم مثل پرنده‌ای بود که توی قفس است. نه می‌تواند جایی برود و نه می‌تواند هیچ کاری بکند.» او ناشنوای مطلق است. روایت او تجربه جامعه ناشنوای ایران در روزهای جنگ است. مریم شاکر مترجم او در این گزارش است.

راهکارهای حمایت از ناشنوایان در جنگ

گرانی و بی‌کیفیتی سمعک؛ صدایی که ناشنوایان را خسته و فرسوده می‌کند

ناشنوایان می‌گویند سمعک‌های بی‌کیفیت نه‌تنها صدای محیط را مخدوش می‌کند، بلکه فشار روانی و خستگی مداوم به همراه دارد. آن‌ها در روز جهانی معلولان از افزایش شدید قیمت‌ها، کمبود واردات استاندارد و حمایت ناکافی برای تهیه سمعک باکیفیت می‌گویند.

ارتباط با خدمات حیاتی هرچه سریع‌تر برای نابینایان و ناشنوایان فراهم شود

رئیس دبیرخانهٔ ستاد مناسب‌سازی: دسترس‌پذیری دیجیتال برای افراد دارای معلولیت، به‌ویژه نابینایان و ناشنوایان، یک ضرورت حیاتی است و روش‌های برقراری ارتباط آن‌ها با شماره‌های امدادی در دست بررسی قرار دارد.

اپلیکیشن‌های جدید برای ارتباط ناشنوایان با شماره‌های امدادی طراحی شد

رئیس ستاد مناسب‌سازی کشور از طراحی اپلیکیشن‌های «نیان» و «ایمن یار» برای تسهیل تماس ناشنوایان با سامانه‌های امدادی خبر داد. این اپ‌ها با تبدیل گفتار به متن و ارسال لوکیشن، ارتباط ۵ میلیون ناشنوا با پلیس و اورژانس را ممکن می‌کنند.

زبان اشاره یک زبان کامل است، نه ابزاری برای ترجمه فارسی

سال‌هاست زبان اشاره ایرانی در سایه «فارسی اشاره‌ای» و نگاه برتر‌شنوایی تعریف شده است؛ نگاهی که ناشنوا را «بیمارِ نیازمند» می‌بیند نه یک اقلیت زبانی با حق مشارکت برابر در تصمیم‌گیری ‌ها.

چیزهایی که درباره زبان اشاره نمی‌دانیم؛ گوش کردن به سکوت یک زبان

فرزانه سلیمان‌بیگی، زبان شناس ناشنوا می‌گوید: «زبان اشاره ایرانی زبانی دیداری و طبیعی است، نه ساخته‌ کسی؛ این زبان از دل جامعه‌ ناشنوا جوشیده و با فرهنگ و هویت ما معنا پیدا کرده است.»