چراغ بیمارستانها را پرستاران روشن نگه داشتهاند؛ عدالت در پرداخت کجاست؟
پرستاران مدتهاست برای مطالبات صنفی خود اعتراض میکنند و پاسخ روشنی نمیگیرند. اسماعیل شریعتی، فعال صنفی حوزه پرستاری در این یادداشت از نابرابری در پرداختی پرستاران میگوید و اشاره میکند که نمیشود بار اصلی نظام سلامت بر دوش پرستاران باشد، چراغ بیمارستانها با حضور آنها روشن بماند، اما وقتی صحبت از پرداخت و سهم اقتصادی میشود، پرستاران در پایینترین رده قرار بگیرند.
مشکلات پرستاران کشور کماکان باقی است و پرستاران از تبعیض و ناعدالتی در نظام پرداخت گلایه دارند. امروز یکی از مهمترین مطالبات پرستاران، برقراری عدالت در نظام پرداخت است. وزارت بهداشت تاکنون نتوانسته آنگونه که باید این عدالت را برقرار کند و همین موضوع باعث شده نارضایتی در میان جامعه پرستاری ادامه داشته باشد.
پرستاران خواهان تعرفهای متناسب با سختی، مسئولیت و حجم کاری هستند که بر دوش آنهاست. نمیشود یک پرستار ۲۴ ساعته بر بالین بیماران باشد، در تمام ساعات شبانهروز از بیمار مراقبت کند و در کنار سایر نیروهای درمانی، چراغ بیمارستانها و مراکز درمانی را روشن نگه دارد، اما در نهایت سهم او از کارانه و تعرفه، متناسب با این حجم از مسئولیت نباشد.
یکی از پرستاران برای بنده فیشی با دریافتی چندصد میلیونی مربوط به یک پزشک فرستاده و میپرسد: «چرا ما باید حدود پنج میلیون تومان تعرفه بگیریم، در حالی که دریافتی برخی پزشکان به چنین ارقامی میرسد؟»
نمیشود بار نظام سلامت بر دوش پرستاران باشد، اما در نظام پرداخت، حق و سهم واقعی این قشر نادیده گرفته شود.
تعرفهگذاری خدمات پرستاری نیز به هیچ عنوان آنگونه که باید و انتظار میرفت اجرا نشده است. سهم پرستاران از نظام پرداخت پایین است و هنوز میان سختی کار، مسئولیتهای حرفهای، ساعات حضور و دریافتی آنها تناسب عادلانهای وجود ندارد.
پرستاران در بسیاری از بخشهای بیمارستانی، عملاً ستون اصلی ارائه خدمات هستند؛ ۲۴ ساعت کنار بیمار حضور دارند، مراقبت میکنند، پاسخگوی نیازهای بیمار و خانواده او هستند و در تمام ساعات شبانهروز در بیمارستان حضور دارند.
چراغ بیمارستانها را پرستاران روشن نگه داشتهاند؛ اما سؤال اینجاست که چرا سهما آنها از عدالت در پرداخت همچنان روشن نشده است؟
ما پیشنهادهایی برای اصلاح ساختار تعرفهگذاری و نظام پرداخت ارائه کردهایم و راهکارهایی نیز برای اصلاح این وضعیت مطرح شده است؛ اما متأسفانه عزم جدی و اراده کافی در وزارت بهداشت و معاونت پرستاری برای اصلاح ساختار تعرفهگذاری و نظام پرداخت دیده نمیشود. وزیر بهداشت نیز نتوانسته به قولهایی که در ابتدای دوره وزارت خود برای کمک و حمایت از جامعه پرستاری داده بود، آنگونه که پرستاران انتظار داشتند، عمل کند. نتیجه این وضعیت، افزایش نارضایتی در میان پرستاران است.
از سوی دیگر، معاونت پرستاری امروز بیش از هر زمان دیگری باید پاسخگو باشد. معاونت پرستاری متولی مستقیم پیگیری مسائل و مطالبات جامعه پرستاری است و انتظار میرود به جای آنکه صرفاً نسبت به شرایط موجود واکنش اعتراضی داشته باشد، برای اصلاح این شرایط اقدام عملی انجام دهد.
امروز جامعه پرستاری نیازمند یک متولی قدرتمند، مطالبهگر و پاسخگوست؛ کسی که بتواند در سطح وزارت بهداشت برای اصلاح نظام پرداخت، اجرای واقعی تعرفهگذاری خدمات پرستاری و برقراری عدالت میان گروههای مختلف نظام سلامت ایستادگی کند.
پرستاران چیز زیادی نمیخواهند؛ آنها میخواهند دستمزد و کارانهشان با سختی کار، مسئولیت و خدمتی که شبانهروز به مردم ارائه میدهند، تناسب داشته باشد.
این مطالبه، مطالبه یک قشر نیست؛ مطالبه عدالت در نظام سلامت است.