اکثریت آمریکاییها خود را «طبقه کارگر» میدانند؛ هویتی فراتر از درآمد و شغل
۶۰ درصد آمریکاییها خود را «طبقه کارگر» میدانند؛ هویتی که فراتر از شغل و درآمد است. حتی نیمی از پردرآمدها و فارغالتحصیلان دانشگاهی نیز چنین احساسی دارند و جمهوریخواهان بیشتر از دموکراتها این عنوان را برای خود به کار میبرند.
بر اساس جدیدترین دادههای مرکز پژوهشی پیو، ۶۰ درصد از بزرگسالان آمریکایی میگویند عنوان «طبقه کارگر» بهخوبی وضعیت آنها را توصیف میکند. این هویت دیگر تنها به افراد کمدرآمد یا دارای مشاغل یدی محدود نمیشود و در میان گروههای مختلف اقتصادی و تحصیلی، از جمله نیمی از فارغالتحصیلان دانشگاه و افراد پردرآمد هم رواج دارد.
تحلیل دادههای نظرسنجی که اوایل سال جاری انجام شده، نشان میدهد تعریف افراد از جایگاه طبقاتی خود تنها به وضعیت اقتصادی یا نوع شغل آنها مربوط نیست؛ گرایش سیاسی، نژاد و قومیت نیز در این خودتعریفی نقش مهمی دارند.
شکاف سیاسی در هویت طبقاتی
یکی از یافتههای قابل توجه این بررسی، تفاوت چشمگیر میان دو حزب اصلی آمریکاست. ۶۷ درصد جمهوریخواهان و افرادی که به جمهوریخواهان گرایش دارند، خود را طبقه کارگر میدانند؛ در میان دموکراتها این رقم ۵۵ درصد است. این تفاوت حتی پس از در نظر گرفتن عواملی مانند وضعیت اقتصادی، نوع شغل و تحصیلات نیز همچنان مشاهده میشود.
تحصیلات هم این شکاف را از بین نمیبرد. در میان جمهوریخواهانی که مدرک کارشناسی ندارند، ۷۲ درصد خود را طبقه کارگر میدانند، در حالی که این رقم در میان دموکراتهای فاقد مدرک دانشگاهی ۶۱ درصد است. در میان فارغالتحصیلان دانشگاه هم فاصله تقریبا مشابه است: ۵۶ درصد جمهوریخواهان و ۴۴ درصد دموکراتها خود را طبقه کارگر میدانند.
طبقه کارگر؛ هویتی فراتر از درآمد و شغل
سطح درآمد تفاوت ایجاد میکند، اما نه به اندازهای که شاید انتظار میرود. ۶۷ درصد آمریکاییهای دارای درآمد متوسط، خود را طبقه کارگر میدانند و این دیدگاه در میان گروههای درآمدی دیگر هم گسترده است: ۵۷ درصد افراد کمدرآمد و ۵۰ درصد افراد پردرآمد نیز خود را طبقه کارگر معرفی میکنند.
نوع شغل هم اهمیت دارد، اما باز تعیینکننده مطلق نیست. در میان شاغلان در مشاغل یدی، ۷۷ درصد خود را طبقه کارگر میدانند؛ با این حال، در میان شاغلان سایر حوزهها هم اکثریت، یعنی ۶۱ درصد، چنین هویتی دارند.
شکاف سیاسی در میان پردرآمدها و مشاغل یدی
تفاوت میان دو حزب در این زمینه، بهویژه در میان افراد برخوردار، برجستهتر میشود. در میان افراد پردرآمد، فاصله به ۲۳ واحد درصد میرسد؛ دلیل اصلی آن است که دموکراتهای پردرآمد بسیار کمتر از دموکراتهای کمدرآمد خود را طبقه کارگر میدانند، در حالی که جمهوریخواهان پردرآمد تقریبا به همان اندازه جمهوریخواهان کمدرآمد خود را طبقه کارگر معرفی میکنند.
در مشاغل یدی هم شکاف حزبی پابرجاست: ۸۲ درصد جمهوریخواهان شاغل در مشاغل یدی خود را طبقه کارگر میدانند، در حالی که این رقم در میان دموکراتهای شاغل در همین مشاغل ۷۲ درصد است.
نژاد، قومیت و تقویت هویت طبقاتی
خودتعریفی طبقاتی میان گروههای نژادی و قومی نیز یکسان نیست: ۶۲ درصد سفیدپوستان، ۵۹ درصد اسپانیاییتبارها، ۵۴ درصد سیاهپوستان و ۵۲ درصد آمریکاییهای آسیاییتبار خود را طبقه کارگر میدانند. در میان افراد دارای مدرک دانشگاهی، الگو متفاوت میشود: اسپانیاییتبارها و سیاهپوستان تحصیلکرده بیشتر از سفیدپوستان و آسیاییتباران تحصیلکرده خود را طبقه کارگر میدانند.
این هویت طبقاتی در سالهای اخیر نیز تقویت شده است. در سال ۲۰۲۴، ۵۴ درصد آمریکاییها گفته بودند عنوان «طبقه کارگر» آنها را بهخوبی توصیف میکند که این رقم اکنون به ۶۰ درصد رسیده است.
هویتی فراگیر و در حال گسترش
یافتههای این نظرسنجی نشان میدهد «طبقه کارگر» در آمریکا دیگر صرفا توصیفی از درآمد، تحصیلات یا نوع شغل نیست. این عنوان به هویتی تبدیل شده که افراد با پیشینههای اقتصادی و اجتماعی بسیار متفاوت و با انگیزههای سیاسی و فرهنگی متفاوت، آن را برای توصیف جایگاه خود به کار میبرند.
منبع: PEW