تابآوری به معنای عادت به سختی نیست
یک حقوقدان و فعال مدنی با انتقاد از کاهش امنیت روانی جامعه، تأکید کرد تابآوری اجتماعی به معنای عادت دادن مردم به فشارها نیست و آرامش شهروندان یک حق اساسی و از مصادیق حقوق عامه محسوب میشود.
یک حقوقدان و فعال مدنی با اشاره به افزایش فشارهای اقتصادی و اجتماعی در سالهای اخیر، بر لزوم حفظ امنیت روانی جامعه به عنوان یکی از ارکان اصلی تابآوری اجتماعی تأکید کرد. او گفت تابآوری به معنای تحمل منفعلانه سختیها نیست، بلکه جامعه باید بتواند کرامت انسانی و انسجام خود را در شرایط دشوار حفظ کند.
مجید قاسمکردی در گفتوگو با ایرنا، تابآوری اجتماعی را یکی از مهمترین مؤلفههای حکمرانی دانست و ادامه داد: در ادبیات حقوق عمومی، تابآوری اجتماعی یک کالای عمومی است و دولتها موظف هستند بسترهای اقتصادی، حقوقی و فرهنگی لازم را برای افزایش ظرفیت سازگاری جامعه فراهم کنند.
او با بیان اینکه تشویش اذهان عمومی نقض مستقیم حق آرامش روانی شهروندان است، افزود: تجربههای داخلی و بینالمللی نشان میدهد جامعهای که از آرامش روانی، اعتماد و احساس عدالت برخوردار باشد، حتی در شرایط بحران نیز توان حفظ انسجام و حرکت رو به جلو را خواهد داشت.
این فعال مدنی تأکید کرد: حوادثی مانند جنگ، تحریم، نوسانات اقتصادی یا بلایای طبیعی، فقط خسارتهای مادی برجای نمیگذارند، بلکه اگر بهدرستی مدیریت نشوند، به فرسایش امید اجتماعی و افزایش اضطراب عمومی منجر میشوند. از منظر حقوق عمومی، این وضعیت زنگ خطری است که نشان میدهد تابآوری جامعه بدون مداخله مسئولانه دولت و نهادهای حاکمیتی، بهطور طبیعی شکل نخواهد گرفت.
قاسمکردی گفت: سلامت روان جامعه نباید به موضوعی حاشیهای یا صرفاً درمانمحور تقلیل یابد. حمایت از معیشت مردم، شفافیت در تصمیمگیریها، پاسخگویی مسئولان و پرهیز از دوقطبیسازیهای فرساینده، همگی اقداماتی هستند که به تقویت احساس امنیت روانی و اعتماد عمومی کمک میکنند. جامعهای که به آینده امیدوار باشد، ظرفیت بالاتری برای عبور از بحرانها خواهد داشت.
وی همچنین بر نقش سازمانهای مردمنهاد و شبکههای مدنی تأکید کرد و افزود: نهادهای مدنی میتوانند حلقه واسط میان مردم و حاکمیت باشند و در کاهش تنشها، افزایش همبستگی اجتماعی و ارتقای تابآوری نقش مؤثری ایفا کنند. حمایت حقوقی و عملی از این نهادها، در واقع سرمایهگذاری برای پایداری اجتماعی است.
این حقوقدان در پایان گفت: تجربههای جهانی نشان داده است کشورهایی که بهجای سیاستهای صرفاً واکنشی، به سمت ایجاد فرهنگ تابآوری حرکت کردهاند، توانستهاند پیامدهای بحرانها را بهتر مدیریت کنند. فرهنگی که در آن، شهروندان هم از مخاطرات آگاهاند و هم احساس میکنند در سرنوشت اجتماعی خود نقش دارند.