تاثیر مثبت ریتالین بر افراد بیش‌فعال
مطالعه‌ای گسترده روی ۱۴۸ هزار بیمار نشان می‌دهد داروهای محرک مانند ریتالین می‌توانند خطر خودکشی را ۱۷ درصد، سوءمصرف مواد را ۲۵ درصد و جرایم را ۲۵ درصد در بیماران مبتلا به اختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی کاهش دهند؛ یافته‌ای که می‌تواند نگاه جامعه به دارودرمانی این بیماران را متحول کند.
نتایج یک مطالعه گسترده که در مؤسسه کارولینسکای سوئد انجام شده، شواهد محکمی درباره تأثیر داروهای محرک در کاهش خطرات جدی ناشی از اختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی ارائه می‌دهد.
این پژوهش که داده‌های ۱۴۸ هزار و ۵۸۱ بیمار ۶ تا ۶۴ ساله را بین سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۸ بررسی کرده، نشان می‌دهد شروع دارودرمانی در سه ماه اول پس از تشخیص می‌تواند تأثیر چشمگیری در پیشگیری از عواقب خطرناک این اختلال داشته باشد.
بنابر گزارش خبرگزاری ایرنا و بر اساس یافته‌های این مطالعه که در مجله پزشکی بریتانیا منتشر شده، داروهای محرک مانند متیل‌فنیدات (ریتالین) می‌توانند نخستین اقدام به خودکشی را ۱۷ درصد و اقدامات مکرر را ۱۵ درصد کاهش دهند. در حوزه سوءمصرف مواد، کاهش ۱۵ درصدی در نخستین‌بار و ۲۵ درصدی در موارد عود مشاهده شده است. همچنین این داروها در کاهش جرایم مؤثر بوده‌اند به طوری که نخستین جرم ۱۳ درصد و جرایم مکرر ۲۵ درصد کاهش یافته‌اند.
در مورد حوادث ترافیکی نیز کاهش ۱۲ درصدی در نخستین حادثه و ۱۶ درصدی در حوادث بعدی گزارش شده است. ساموئل کورتز، روانپزشک و نویسنده اصلی این مطالعه، تأکید می‌کند که اغلب اطلاعاتی درباره خطرات درمان‌نکردن این اختلال وجود ندارد.
این در حالی است که ۵ درصد کودکان و ۲.۵ درصد بزرگسالان در سطح جهان به اختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی مبتلا هستند. داروهای محرک با افزایش انتقال‌دهنده‌های عصبی کلیدی در مغز، به بهبود توجه، کنترل تکانه و تصمیم‌گیری کمک می‌کنند.
این یافته‌ها می‌تواند نگرش جامعه و حتی متخصصان را نسبت به دارودرمانی این بیماران تغییر داده و نشان دهد که درمان به موقع نه تنها یک انتخاب، بلکه ضرورتی برای پیشگیری از عواقب جبران‌ناپذیر است.