جزئیاتی از ضرب‌وشتم کارگران ایرانی در ترکیه؛ کارفرما محاکمه نشد

به گزارش ایلنا، در روزهای گذشته، برای گروهی از کارگران مهاجر ایرانی، اتفاقی بسیار ناگوار رخ داد؛ ۳۸ کارگر ایرانی که از فرط ناچاری و بیکاری و به دلیل وضعیت بد اقتصادی کشور، به ترکیه مهاجرت کرده بودند، وقتی حقوق خود را مطالبه کردند، مورد ضرب و شتم کارفرمای ترک قرار گرفتند. رسانه‌ها این ماجرا را به سکوت برگزار کردند و «جریان اصلی» از کنار این تحقیر، خاموش عبور کرد. بعد از ضرب و شتم، کارفرمای خاطی قسر در رفت و این فرودستانِ بی‌پناه، بدون دریافت ریالی از حقوق عقب‌مانده به مرز بازرگان آورده و به ایران دیپورت شدند.

۲۳ خرداد، ۳۸ کارگر فصلی ایرانی (زن و مرد) که برای برداشت محصول چای به شهرستان «چایلی» در استان «ریزه» ترکیه سفر کرده بودند، پس از ۱۵ روز کار، هنگام مطالبه دستمزد خود مورد حمله گروهی از عوامل کارفرما قرار گرفتند. در این حادثه، تعدادی از کارگران زخمی شدند و یکی از آن‌ها به دلیل شکستگی فک به بیمارستانی در ترابزون منتقل شد.

حادثه زمانی رخ داد که کارگران در محدوده محل کار خود منتظر دریافت حقوق‌شان بودند، حقوقی که قبلاً سر آن توافق شده بود؛ در این هنگام، حدود ۱۵ نفر از عوامل کارفرما به آنان حمله‌ور شدند و با ضرب‌وشتم، کارگران را از محل کار اخراج کردند.

در روند تحقیقات قضایی پرونده، کارفرمای متهم با حروف اختصاری «م. ی» به اتهام مشارکت در این حمله بازداشت شد، اما پس از ادای توضیحات، با قرار نظارت قضایی آزاد شد و کارگران ایرانی که در بین آن‌ها زن هم بود توسط پلیس ترک به مرز بازرگان بازگردانده شدند.

تحقیر کارگران ایرانی در ترکیه، موجی از انتقادات میان کارگران و فعالان کارگری به وجود آورده است اما «حسن عزتی» رئیس انجمن صنفی کارگران ساختمانی بانه در استان کردستان، معتقد است، اولین بار نیست که چنین اتفاقات ناگواری رخ می‌دهد؛ کارگران ایرانی در کشورهای همسایه بارها تحقیر شده‌اند.

او در گفتگو با ایلنا توضیح داد: همچنانکه می‌دانیم کشورهای همسایه از جمله ترکیه و عراق و به طور مشخص اقلیم کردستان، در جذب نیروی کار ایرانی مخصوصاً در دو بخش کشاورزی و صنعت ساختمان ید طولایی دارند، البته نه به خاطر شرایط مناسب و تردد بی‌دردسر بلکه به خاطر موج سنگین کارگرانی که در نتیجه‌ی تورم و افت ارزش پول ملی و کاهش قدرت خرید خانواده‌های کارگری، تن به سفر اجباری می‌دهند. متاسفانه برخی از این کارگران شخصاً یا از طریق دوستان و آشنایان، برای کار به این کشورها می‌روند یا اینکه از طریق واسطه گران و دلالان بازار کار اقدام می‌کنند و گاهاً در دام باندهای سودجو و منفعت‌طللب گرفتارمی‌شوند.

به گفته عزتی، وضعیت کارگران مهاجری که برای کار به عراق و اقلیم کردستان مهاجرت می‌کنند، اصلاً از کارگرانی که برای کار به ترکیه می‌روند، بهتر نیست.

این فعال کارگری اضافه کرد: اغلب کارگرانی که برای کار به عراق می‌روند، پس از چند ماه خستگی و دوری از خانواده، دستمزدشان به موقع و کامل پرداخت نمی‌شود؛ در موارد بسیاری پس از پایان کار، کارفرما گوشی موبایل خود را خاموش می‌کند و به تماس‌های کارگران جواب نمی‌دهد. غیر از مشکل دستمزد، بی‌حرمتی و تحقیر کارگران ایرانی در عراق تقریبا به یک روند روزانه تبدیل شده است.

عزتی با تاکید بر اینکه «اتفاقی که برای کارگران ایرانی در ترکیه رخ داد، به مراتب دردناک‌تر است و برخورد جدی دولتمردان را می‌طلبد» تصریح کرد: متاسفانه با کارگرانی که در مزارع چای در ترکیه مشغول به کار بودند، وقتی در پایان کار دستمزد خود را مطالبه کردند، به غایت ضد انسانی و صد کارگری برخورد می‌شود.

رئیس انجمن صنفی کارگران ساختمانی بانه افزود: از این ماجراهای تلخ زیاد سراغ داریم؛ مثلاً سال گذشته در آبان‌ماه، تعدادی از کارگران ایرانی (۳۰ نفر بوکانی و بلوچ وترکمن) توسط یک دلال و واسطه برای کار و با وعده دستمزدهای کلان به ترکیه برده شدند؛ اما علیرغم اینکه فرد کلاه بردار مبلغی را از این کارگران می‌گیرد، پس از یک ماه کار و تلاش، بدون دستمزد آن‌ها را در یک کمپ رها می‌کنند و در نهایت دست خالی به کشور دیپورت می‌شوند.