فروپاشی حامیان ترامپ

این فروپاشی زمانی بیشتر به چشم می‌آید که درخواست‌ تناقض‌آمیز ترامپ از متحدان اروپایی برای بازگشایی تنگه هرمز را در نظر بیگیرم، درخواستی که البته از طرف آنها رد شد. اکنون ترامپ با عصبانیت بیشتر دست به حمله می‌زند، اما شکاف در اردوگاه ظاهرا بی‌نقصش بسیار عمیق شده است.
رسانه‌ها هشدار می‌دهند بزرگترین بحران رئیس‌جمهور، بسیار نزدیک‌تر از اروپا و در داخل حلقه نزدیکان خودش در حال شکل‌گیری است.
تنش‌ها بین آمریکا و اروپا در روزهای اخیر افزایش یافته است. رهبران جهان از جمله کِر استارمر و امانوئل ماکرون، درخواست ترامپ برای یک «تلاش مشترک» جهت بازگشایی تنگه هرمز را رد کرده‌اند. این تنگه با عبور حدود ۲۰ درصد از جریان نفت جهان، حیاتی‌ترین نقطه انرژی جهان محسوب می‌شود.
همانطور که انتظار می‌رفت ترامپ، تحقیر رد درخواست خود را با عصبانیت و حمله به متحدان پاسخ داد و به شکل متناقضی اظهار کرد که به کمک آنها نیاز ندارد. 
او بار دیگر به شیوه ترامپی به اروپایی‌ها حمله کرد و با عقب‌نشینی عجیبی از درخواستش، اصرار کرد که آمریکا «هرگز» نیازی به کمک آنها نداشته است. او با حمله به ناتو، این اتحاد را یک «خیابان یک‌طرفه» خواند و در شبکه‌های اجتماعی اعلام کرد: «ما دیگر نیازی به کمک کشورهای ناتو نداریم و آن را نمی‌خواهیم، ما هرگز نیازی نداشتیم!»
بر اساس گزارشی از دیلی میرور،‌ از زمان آغاز جنگ، بیش از هزار کشتی باری، عمدتا نفتکش و کشتی‌های حمل گاز، به دلیل بسته شدن تنگه هرمز توسط ایران از عبور محروم شده‌اند. هم‌زمان، حملات جدید به زیرساخت‌های انرژی در خاورمیانه، قیمت گاز را به شدت افزایش داده است. قیمت گاز در اروپا از زمان آغاز جنگ بیش از دو برابر شده و این احتمالا منجر به افزایش قبض‌های خانوارها خواهد شد. وام‌های مسکن نیز تحت تأثیر قرار گرفته‌اند و بازارها با عدم قطعیت بیشتری مواجه شده‌اند.
وضعیت برای آمریکایی‌ها نیز به همین منوال است. متوسط قیمت سوخت نسبت به یک ماه پیش ۳۱ درصد افزایش یافته است و جنگ احتمالا بر قیمت مواد غذایی که از قبل در آمریکا بسیار بالا بودند نیز تاثیر خواهد گذاشت.
یکی از وعده‌های کلیدی انتخاباتی ترامپ کاهش قیمت مواد غذایی در سراسر کشور بود اما هیچ نشانه‌ای از بهبود شرایط وجود ندارد.
یک منبع نزدیک به کاخ سفید به نشریه پالیتیکو گفت: «ما به ایران ضرباتی زدیم اما تا حد زیادی، آنها اکنون کارت‌ها (ابتکار عمل) را در دست دارند. آنها تصمیم می‌گیرند که ما چه مدت درگیر باشیم و اینکه آیا نیروی زمینی بفرستیم یا نه و به نظر من، اگر بخواهیم آبرویمان را حفظ کنیم، راه دیگری وجود ندارد.»
شکاف در اردوگاه ترامپ
ترامپ ممکن است از متحدان اروپایی خود به دلیل شکست طرح هرمز خشمگین باشد اما به نظر می‌رسد بزرگترین فاجعه در داخل اردوگاه خودش در حال رخ دادن است. پایگاه طرفداران پرشور رئیس‌جمهور نشانه‌هایی از شکاف را نشان می‌دهد و برخی از نزدیک‌ترین متحدانش، جنگ ایران را اشتباه و حتی «خیانت» به فلسفه «ماگا» می‌خوانند.
هفته گذشته، بحران داخلی دولت ترامپ در حالی تشدید شد که جو کنت، رئیس مرکز ملی مبارزه با تروریسم، به عنوان اولین مقام ارشد دولتی در دولت ترامپ به دلیل جنگ استعفا داد.
کنت در مصاحبه با تاکر کارلسون، اسرائیل را مسئول اطلاعات نادرستی دانست که قبل از درگیری با ایران در اختیار آمریکا قرار داده شده بود و اصرار داشت که رئیس‌جمهور باید قبل از حمله به ایران، مذاکرات را با تهران ادامه می‌داد.
اما پیتر هگست، وزیر جنگ ایالات متحده، در تلاشی ناامیدانه برای بازپس‌گیری اقتدار، روز پنجشنبه خشم خود را به رسانه‌ها و متحدان آمریکا که دچار «سندروم ترامپ‌زدگی» شده‌اند نشان داد و اصرار کرد که جنگ در ایران یک موفقیت بزرگ است.
او خشمگین و با فروپاشی عصبی در نمایشی برای اصحاب رسانه به «متحدان ناسپاس در اروپا» تاخت و گفت که تمام جهان باید «فقط یک چیز به رئیس‌جمهور ترامپ بگویند: متشکرم.»
پروفسور آنتونی گلیس، استاد علوم سیاسی دانشگاه باکینگهام که در گذشته مشاور ویژه وزارت خارجه بریتانیا بود، در واکنش به این اتفاقات به نشریه میرور گفت: «به نظر من، ما اکنون شاهد شروع فروپاشی اقتدار ترامپ هستیم. نه آمریکا و نه اسرائیل کنترل رویدادها را در دست ندارند.»
با نزدیک شدن انتخابات میان‌دوره‌ای نوامبر، کارشناسان می‌گویند که دموکرات‌ها اکنون فرصتی عالی برای حمله به پایگاه به ظاهر شکننده طرفداران ترامپ و مخالفت با جنگی دارند که میلیاردها دلار و جان آمریکایی‌ها را هزینه می‌کند. اگر آنها پیروز شوند، رئیس‌جمهور ممکن است با استیضاح دیگری مواجه شود.
پروفسور گلیس معتقد است: «از همه مهم‌تر، جنگی که ترامپ متقاعد شده بود می‌تواند مهار شود، با هر روز جنگ بیشتر و بیشتر گسترش یافته، تمام خاورمیانه و کشورهای خلیج فارس را درگیر کرده، هر یک از متحدان آمریکا در منطقه را بی‌ثبات کرده و خطرناک‌تر از همه، جنگ جهانی سوم را بسیار نزدیک‌تر کرده است، در حالی که اقتصاد غرب را برای سال‌ها، شاید دهه‌های آینده، فلج می‌کند.»