پیادهروهایی که دوباره به مردم بازمیگردند
مدیرکل حملونقل عمومی و امور مناطق شهرداری تهران خبر داده که تا پایان سال ۱۴۰۴، در ۲۵۰ معبر پایتخت – از جمله محورهای اصلی چون ولیعصر، شریعتی، انقلاب و آزادی – تجهیزات بازدارنده نصب خواهد شد. این طرح بخشی از برنامههای «قرارگاه موتورسیکلت» است
«هر ۱۰ دقیقه، یک موتورسیکلت وارد پیادهرو میشود.» این جمله نه یک اغراق، بلکه واقعیتی است که عابران تهرانی هر روز با آن دستوپنجه نرم میکنند. پیادهروهایی که باید پناه امن برای کودکان، سالمندان و افراد دارای معلولیت باشد، سالهاست در اشغال موتورسیکلتها و حتی خودروهایی است که بیضابطه وارد حریم عابران میشوند.
در خیابان ولیعصر، درست کنار ورودی یکی از ایستگاههای مترو، زنی سالخورده با عصا مجبور است میان موتورسیکلتهایی که بیمحابا از پیادهرو عبور میکنند، مسیرش را پیدا کند. او نفسزنان میگوید: «اینجا پیادهرو نیست، پیست موتوره.» چنین روایتهای روزمره، پشتوانهای برای تصمیم مدیریت شهری شده تا طرحی به نام «پیادهروهای ایمن» را کلید بزند.
مهدی گلشنی، مدیرکل حملونقل عمومی و امور مناطق شهرداری تهران خبر داده که تا پایان سال ۱۴۰۴، در ۲۵۰ معبر پایتخت – از جمله محورهای اصلی چون ولیعصر، شریعتی، انقلاب و آزادی – تجهیزات بازدارنده نصب خواهد شد. این طرح بخشی از برنامههای «قرارگاه موتورسیکلت» است که با حضور نمایندگان پلیس راهور، نیروی انتظامی و دستگاههای مرتبط دنبال میشود.
در اجرای این پروژه از موانع U شکل، سامانههای رهجو برای نابینایان، تابلوهای هشداردهنده و مسدودکنندههای پلاستیکی استفاده میشود. شهرداری تأکید دارد مسیرها به گونهای طراحی خواهند شد که نهتنها از ورود وسایل نقلیه جلوگیری شود، بلکه سالمندان، کودکان و افراد دارای معلولیت نیز بتوانند با امنیت کامل از پیادهروها استفاده کنند.
گلشنی توضیح میدهد که اقدامات صرفاً به نصب تجهیزات محدود نیست. کارگروههای اطلاعرسانی و فرهنگسازی فعال شدهاند تا در کنار برخوردهای بازدارنده، آموزش عمومی برای اصلاح رفتار موتورسواران و شهروندان دنبال شود. به گفته او: «هدف ما فقط بستن مسیر موتورها نیست، بلکه بازگرداندن آرامش به پیادهروهاست.»
اگرچه تجربههای گذشته نشان داده اجرای چنین طرحهایی بدون نظارت و استمرار چندان پایدار نیست، اما اینبار همکاری چند دستگاه و تأکید بر اقدامات فرهنگی، امیدواریهایی ایجاد کرده است. آیا تا دو سال دیگر پیادهروهای تهران واقعاً به صاحبان اصلیشان بازمیگردند؟