بیش از ۵۰۰ کودک پس از سیلاب‌های نپال از والدین خود جدا شده‌اند و صدها کودک همچنان مفقودند
حدود ۵۴۰ کودک در پی سیلاب‌های ویرانگر نپال از والدین خود جدا شده یا بدون همراه مانده‌اند. سازمان نجات کودکان هشدار می‌دهد این کودکان در معرض خشونت، استثمار و قاچاق قرار دارند.
حدود ۵۴۰ کودک، دو هفته پس از وقوع سیلاب‌های ناگهانی و ویرانگر در نپال، از والدین خود جدا شده یا بدون همراه مانده‌اند. این آمار بر اساس ارزیابی اولیه‌ای است که «شورای ملی حقوق کودک» نپال با همکاری کارشناسان حفاظت از کودکان، از جمله سازمان «نجات کودکان» (Save the Children)، انجام داده است.
بر اساس ارزیابی اولیه، تا ۴ سپتامبر یک هزار و 233 کودک در مراکز موقت نگهداری می‌شدند که از میان آنها، ۱۰۲ کودک بدون همراه بودند؛ یعنی هیچ یک از والدین یا بستگانشان در کنارشان حضور نداشت. ۴۳۹ کودک دیگر هم از والدین خود جدا شده بودند اما نزد بستگانشان نگهداری می‌شدند.
برآوردهای اولیه همچنین نشان می‌دهد حدود ۶۳۰ کودک در مناطق راسووا و نواکوت همچنان مفقود هستند؛ این آمار بر اساس تعداد کودکانی محاسبه شده که خانواده‌ها و مدارس هنوز نتوانسته‌اند با آنها تماس برقرار کنند. دولت نپال اعلام کرده است که بیش از یک هزار و300 نفر در این سیلاب‌ها جان باخته و حدود ۵ هزار نفر همچنان مفقود هستند.
برخی مدارس تعطیل‌شده بر اثر سیلاب از امروز فعالیت خود را از سر گرفته‌اند و کودکان در شهر بیدور به کلاس‌ها بازمی‌گردند، اما فعلا تنها کودکانی امکان حضور دارند که در مدارس همان شهرداری ثبت‌نام کرده‌اند. کودکانی که پس از تخریب یا آسیب‌دیدن خانه‌هایشان از شهرداری‌های دیگر به پناهگاه‌های موقت بیدور منتقل شده‌اند، در حال حاضر امکان بازگشت به مدرسه را ندارند.
سیلاب ناگهانی ۲۶ اوت در عرض چند دقیقه جوامع محلی را از یکدیگر جدا کرد، پل‌ها را از بین برد و جاده‌ها را تخریب کرد، طوری که برای بسیاری از مردم، انتقال با بالگرد تنها راه رسیدن به مناطق امن بود.
برخی کودکان در جریان این حادثه از خانواده‌هایشان جدا و به مناطق یا پناهگاه‌های موقت دیگری منتقل شدند. بسیاری از آنها هنگام وقوع سیلاب در مدرسه یا در مسیر رفتن به کلاس بودند. برخی دیگر نیز ممکن است در پی از بین رفتن روستاهایشان، یک یا هر دو والد خود را از دست داده باشند.
کودکان بدون همراه یا جداشده از خانواده اکنون در مناطق مختلف آسیب‌دیده از سیلاب پراکنده‌اند و بیش از ۳ هزار و 600 نفر در محل‌های اسکان موقت زندگی می‌کنند.
«بیشال»، ۳۳ ساله، هنگام وقوع سیلاب خارج از خانه مشغول کار بود. سیلاب روستای او را درنوردید و خانه‌اش را ویران کرد. با جابه‌جایی مردم میان پناهگاه‌های مختلف، او چند روز به دنبال خانواده‌اش گشت تا سرانجام آنها را پیدا کرد.
او می‌گوید: «سه روز نمی‌دانستم خانواده‌ام کجا هستند و این سخت‌ترین لحظه زندگی‌ام بود. سیلاب خانه و مغازه‌مان را از بین برد و بعد از آن، بچه‌هایم ترسیده و ساکت شده بودند.»
سازمان نجات کودکان برای کودکان آسیب‌دیده، از جمله کودکانی که بدون والدین یا سرپرست قانونی مانده‌اند، حمایت‌های روانی ـ اجتماعی فراهم می‌کند.
در یکی از فضاهای امن و دوستدار کودک که در چادر برپا شده است، گروهی از کودکان خردسال با یک آشپزخانه اسباب‌بازی بازی می‌کنند و با دقت صندلی‌های کوچک را دور یک میز می‌چینند. در فضای آموزشی موقت این سازمان کودکان مشغول تمرین نوشتن زبان انگلیسی هستند.
«جان کوماری نئوپانه»، مشاور روانی و اجتماعی فعال در این فضاهای امن می‌گوید: «کودکان از کودکان مراقبت می‌کنند. کودکان خردسال اصلا نمی‌دانند که ممکن است والدینشان دیگر بازنگردند، در حالی که کودکان بزرگ‌تر تلاش می‌کنند مقاوم باشند، اما کابوس، اضطراب و ترس را تجربه می‌کنند.»
«تارا چتری»، مدیر سازمان نجات کودکان در نپال می‌گوید، هر کودک جداشده از خانواده یا بدون همراه، یک وضعیت اضطراری در حوزه حفاظت از کودک محسوب می‌شود. به گفته او، یافتن خانواده، پیوند دوباره کودکان با والدین و حمایت از مراقبت خانوادگی پس از یک فاجعه در این مقیاس، چالشی بسیار بزرگ اما در عین حال یک اولویت حیاتی است.
او تاکید می‌کند این روند باید به‌سرعت، اما به‌صورت نظام‌مند و ایمن و توسط مقامات محلی انجام شود تا کودکان در تمام مراحل از حمایت و حفاظت لازم برخوردار باشند.
چتری هشدار می‌دهد کودکانی که بدون همراه یا جدا از خانواده در پناهگاه‌های جمعی زندگی می‌کنند، در معرض خشونت، استثمار و سوءاستفاده، از جمله قاچاق انسان قرار دارند. سازمان نجات کودکان و شرکای آن برای جلوگیری از قاچاق و انتقال غیرقانونی کودکان، از پلیس در ایست‌های بازرسی حمایت می‌کنند.
او می‌گوید: «ما هنوز در مرحله اضطراری قرار داریم و نیازها بسیار فراتر از ظرفیت موجود است. به‌سادگی نیروی متخصص آموزش‌دیده کافی برای حمایت از کودکان وجود ندارد، هزاران کودکی که چیزهای زیادی را از دست داده‌اند.»
برای کودکانی که متاسفانه امکان بازگشت آنها نزد والدینشان وجود ندارد، سازمان نجات کودکان مراقبت نزد بستگان و دیگر اشکال مراقبت خانوادگی را توصیه می‌کند و به مقامات برای ایجاد ترتیبات موقت و جایگزین مناسب برای نگهداری از کودکان بدون همراه کمک می‌کند.
این سازمان همچنین خواستار آن شده است که همه کودکان در سریع‌ترین زمان ممکن به آموزش بازگردند؛ از جمله کودکانی که در پناهگاه‌های موقت زندگی می‌کنند و آنهایی که امکان بازگشت به مدارس تخریب‌شده یا آسیب‌دیده خود را ندارند.
سازمان نجات کودکان تاکنون بیش از ۶ هزار و یکصد نفر، از جمله بیش از ۲ هزار و 220 کودک، را با کمک‌های اضطراری و حمایت‌های مختلف تحت پوشش قرار داده است.
این سازمان بشردوستانه و مدافع حقوق کودکان، فضاهای امن دوستدار کودک و مراکز آموزشی موقت ایجاد کرده است تا کودکان مکانی امن برای بازی و یادگیری داشته باشند. همچنین با همکاری «سازمان روانی ـ اجتماعی بین‌فرهنگی» (TPO)، در حال افزایش شمار مشاورانی است که می‌توانند از کودکان حمایت کنند. تیم‌های امدادی این سازمان همزمان با دسترسی به مناطق بیشتر، توزیع اقلامی مانند بسته‌های لوازم خانگی و آشپزی و پشه‌بند را ادامه می‌دهند.
سازمان نجات کودکان از سال ۱۹۷۶ در نپال فعالیت می‌کند و برنامه‌های آن حوزه‌هایی همچون حفاظت از کودکان، حکمرانی و حقوق کودک، آموزش، تغییرات اقلیمی، برابری جنسیتی، سلامت، تغذیه و فقر کودکان را دربرمی‌گیرد.
منبع: reliefweb.int